--

Title : (ยังคิดไม่เลยจ้า~)
Author : komukomu
Pairing : G69100 / 2784
Rating : PG-13/NC-17(มั้ง???)




Chapter 1


...รุ่งเช้า ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองนามิโมริ คฤหาสน์สไตล์ยุโรปที่ออกแบบโดยวิศวกรชื่อดังในประเทศอิตาลี ทุ่มทุนสร้างที่ญี่ปุ่น ราคาเหยียดหลักสิบล้าน...ถึงบ้านจะใหญ่โต แต่ผู้อยู่อาศัยก็แค่ครอบครัวเล็กๆ แต่ฐานะไม่เล็กด้วยน่ะสิ...เพราะเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้เป็นถึงเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่ ที่มีคนต้องการติดต่อทำการค้าด้วยมากที่สุด...โดยมีทายาทสืบทอกกิจการถึงสามคน หนึ่งในนั้นถูกส่งไปเรียนที่อิตาลี่เพราะความเซ่อซ่าบวกด้วยความห่วยมาแต่กำเนิด ส่วนที่เหลือก็อาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นเพราะพวกเขาทั้งคู่เพอร์เฟคไปซะหมด...
..ตามทางเดินยาวในคฤหาสน์หลังงาม มีชายร่างสูงก้าวเดินไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างเร่งรีบ ในมือถือรูปอยู่สองสามใบด้วยกัน...เมื่อไปถึงที่หมาย ก็เปิดประตูดัง ปัง!!!


"พี่จีคร้าบบบบบบ~" เสียงใสแจ๋วของบุรุษผมเรือนผมสีงาช้าง ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ ผู้มีรอยสักใต้ดวงตาข้างซ้ายที่เป็นเอกลักษณ์ กำลังวิ่งมาหาพี่ชายแท้ๆของตน ซึ่งอายุห่างกันแค่1ปี


"มีอะไรเหรอ?" ผู้เป็นพี่ชายละสายตาจาหนังสือที่ตนอ่านอยู่ หันไปมองน้องชายผู้แสนจะเจ้าเล่ห์ ที่เดินมานั่งบนโซฟาตัวงาม ข้างๆที่เขานั่งอยู่
"นี่ไงๆรูปเด็กที่จะข้ามาเป็นเด็กรับใช้ไงล่ะพี่?" ชายหนุ่มกล่าว พลางยื่นรูปสองสามใบที่ตนถือมาด้วยให้อีกฝ่าย...เขารับมานั่งพิจารณาดูอยู่สักพัก...


"เบีย...นายแน่ใจนะว่านี่คือเด็กที่จะมาเป็นคนรับใช้คนใหม่บ้านเรา..." เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทองดวงตาสีฟ้า หันไปเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อวันก่อนแม่ของเขาได้ตกลงรับเด็กคนหนึ่งเข้ามาทำงานที่นี่ แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะยังเด็กขนาดนี้...หน้าตาน่ารักแบบนี้เนี่ยนะ? จะมาเป็นเด็กรับใช้!! แถมหน้าคุ้นๆอีกต่างหาก?...


"อื้ม!! ก็แน่ดิ นี่บาจิลคุงเป็นคนเอารูปมาให้เลยนะ!!"บุรุษผมขาวรีบแย้งทันที พลางเพ้อถึงความน่ารักถึงเด็กที่อยู่ในรูปถ่ายไม่หยุด และยังไม่พอ เจ้าตัวยังหยิบห่อมาชเมลโล่ที่เอาติดตัวเสมอ หยิบขึ้นมาแกะห่อกิน...ใบหน้าของบุรุษผมสีน้ำตาลทอง เหมือนกำลังใช้ความคิด นึกทบทวนอะไรซักอย่างอยู่...
"อ๋อ~ นึกออกแล้ว!!" จ๊อตโต้นึกอะไรออก จนส่งเสียงออกมาดัง เรียกความสนใจให้เบียคุรันที่ในปากเคี้ยวมาชเมลโล่ตุ้ยๆ ได้เป็นอย่างมาก



“นึกอะไรออกหรอพี่?” ร่างสูงเดินไปหยิบหนังสือที่ตนอ่านเมื่อตะกี้ มือหนาพลิกหน้ากระดาษไปมาจนเจอรูปที่เสียบคั่นอยู่ในหนังสือ หยิบรูปใบนั้นขึ้นขึ้นมา..ส่งให้น้องชายของตนทันที...เบียคุรันรับมาดูพลางลอบยิ้มเจ้าเล่ห์


"หึ พี่ก็มีรูปเถอะบาจิลคุงก็เอามาให้เหมือนกัน~"
"อ้าวเหรอ? น่ารักเนอะ~ จะมาทำงานเมื่อไหร่กันน้า~" คำพูดลอยๆออกมาจากปากของบุรุษผมขาว...เวลาผ่านไปเรื่อยๆทั้งสองก็คุยกันถึงเด็กรับใช้คนใหม่


"ชื่ออะไรน้าเด็กคนนี้น่ะ...น่ารักแบบนี้..." เจ้าของดวงตาสีฟ้าเว้นช่วงคำของประโยคสุดท้ายเอาไว้ ผู้เป็นน้องชายเลยต่อคำท้ายประโยคให้ทันที
"น่ารักแบบนี้มาเป็นเมียเบียคุรันคนนี้เถอะ!!!"สายตาของจ๊อตโต้หันมามองเบียคุรันทันที เหมือนในห้องเริ่มมีกระแสไฟฟ้าสถิตย์อยู่ ..ทั้งสองต่างจ้องตากันไม่กระพริบ


"หึหึ.. ก็นะ...ป๊ากับม๊าเค้าถูกใจก็เลยเอามาเป็นเด็กรับใช้...แต่เรื่องให้เป็นเมียแกชั้นไม่ยอมนะเฟร้ย!!"



...ตอนเด็กๆ ยอมไอน้องเวรนี้มามากพอแล้ว เรื่องนี้จ๊อตโต้ไม่ยอมเป็นอันขาด!!...
...หึ ไอพี่ชายเฮงซวย ทำอะไรก็ดีไปหมด...มีแค่เรื่องนี้ที่ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน!!...



ทั้งสองยังคงเล่นจ้องตากันไม่เลิก จู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น!! เรียกความสนใจให้สายตาสองคู่หันไปมองที่ประตูพร้อมกัน


"ว้อยยยยยย !!ไอลูกเวร!!!!!! ออกมานี้ดี๊!!!!" เสียงโทรโข่งของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ทั้งสองพี่น้องต่างเข้ากอดกันกลมดิ๊กด้วยความหวาดกลัวในเสียงที่ดังปานฟ้าผ่านั่นและด้วยความที่เสียงมักจะมาก่อนตัวเสมอ จึงรู้เสมอว่าเป็นใครมาหา...


"มีอะไรครับหม๊ามี๊~" สองพี่น้องถามออกไปพร้อมกัน บานประตูถูกเป็นผู้แม่กระชากเปิดออก จนแทบพังลงมา!!


"เหอะ..วันนี้จะมีเด็กรับใช้คนใหม่มาทำงานที่นี่ ส่วนหน้าตาคงเห็นกันแล้วเพราะชั้นสั่งให้บาจิลเอารูปมาให้ดูแล้วนะ!!เข้าใจมั้ย ดูแลเด็กคนนั้นให้ดีๆด้วยแล้ว....." ยังพูดสั่งลูกๆ ไม่ทันจะจบ ..เรือนผมสีเงินยวงยาวสลวยของสควอโล่ก็ถูกกระชากจากทางด้านหลังอย่างแรงจนร่างบางแทบหงายหลังไปตามแรงดึง



"เฮ้ย!!ฉันยังพูดกับลูกไม่จบเลย!!!!!!! อย่าดึง!!" คุณป๋ะป๊านั่นเอง ..ที่ดึงผมหม๊ามี๊..สองพี่น้องรีบคลายอ้อมกอดทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้กอดกันกลมจนจะเป็นลูกบอลอยู่แล้ว ถึงจ๊อตโต้และเบียคุรันจะเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน แต่อย่าคิดว่าจะรักกันแบบพี่น้องเลย...พี่น้องคู่นี้ต้องบอกว่านับวันแทบเอามีดอีโต้ไล่ฟันกันอยู่แล้วก็ได้ แต่ถึงยังงั้นทั้งสองก็เป็นพี่น้องที่รักกัน เมื่อมีเรื่องทีสามารถร่วมมือกันได้ดี...ดวงตาสีฟ้าและดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ ยังจับจ้องที่พ่อแม่ของตนที่เริ่มจะทะเลาะกันเหมือนเดิมทุกวัน...



"ปล่อยสิโว้ยยยยยยย!!" เสียงหวานตะโกนลั่นดังไปทั่วโถงทางเดินด้านนอกห้องนั่งเล่น แซนซัสลากสควอโล่เข้ามาในห้องนั่งเล่น ประตูไม้ถูกผู้เป็นพ่อกระชากปิดอย่างแรง แต่ถึงกระนั้นเมื่อบุคคลทั้งสองที่เข้ามาอยู่ภายในห้องก็เริ่มบรรเลงบทรักอันเร่าร้อน ให้ลูกทั้งสองได้ดู แม้จะยังได้ยินเสียงโวยวายอยู่...และเสียงครางที่ไม่พึ่งประสงค์ของพ่อแม่ตนเอง....



"อื้ม ..วันนี้อากาศร้อนผิดปกติ.." จ๊อตโต้พึมพำพลางเบี่ยงหน้าหลบ ทำทีเป็นเสมองภาพวาดข้างผนังอยู่บนโซฟาตัวงาม ในขณะที่เบียคุรันนั่งอ้าปากค้างตะลึงงันกับเสียงที่ยินและภาพตรงหน้าของพ่อแม่ที่กำลังจะทำอะไรกัน...!!


"อ่ะ ..ฮึก ..แซนซัส ..อย่า ..ลูกอยู่.. อื้อ.."
"ช่างหัวพวกมันสิ" นัยน์ตาสีโกเมนตวัดขวับ เหลือบมองลูกๆ ด้วยสายตาประมาณว่า ‘ทำไมไม่รีบๆ ไสหัวออกไปสักที!!!’
"อะ..อ๊า!!"


...จ๊อตโต้รีบฉุด กระชาก ลาก ถู ดันหลังคนที่กำลังอ้าปากค้างยกกำลังหกสิบเก้าอยู่บนโซฟาเผ่นแนบออกจากห้องไปโดยเร็วที่สุด...ใครก็รู้ว่าถ้าพ่อเขาเอาจริงขึ้นมา...มีหวังไม่ได้ไปพุดไปเกิดเลยทีเดียว


"เฮ้ยๆ อย่ามัวแผ่นค้าง เดินเร็วๆๆ ไอคุณน้องเบีย อยากตายก่อนมีแฟนรึไง!!"..และแล้ว ร่างสูงก็ดันแผ่นหลังของน้องชายตัวเองออกไปได้จากห้องทันเวลาก่อนระเบิดจะลง ..ฉากสุดเด็ดแต่เร้าร้อนประจำป๋าเมียคู่นี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาๆไปแล้วสำหรับคนอย่างเขาและเบียคุรัน…แต่ให้เห็นกันจะๆแบบนี้...ก็ไม่ไหวนะ!!



เมื่อสองร่างเดินออกมาพ้นรัศมีของระเบิดของผู้เป็นพ่อแล้ว เบียคุรันเอ่ยถามอีกฝ่ายทันที
"ทำไมป๊ากับม๊า ‘คุย’ กันบ่อยจัง?"
"เอ่อ ..จะไปรู้พวกท่านหรอ" ผู้เป็นพี่ชายหันมาตอบน้องชายตัวเองอย่างหน่ายๆ กับพ่อแม่ของตน...วันๆ ก็เอาแต่คุย ..คุย..คุย ..เฮ้อ!! คุยธรรมดาแบบชาวบ้านก็ไม่ได้นะ!! ต้องคุยด้วยร่างกายเท่านั้น...แอบสงสารหม๊ามี๊...
..ขายาวยังก้าวเดินเล่นอยู่ในคฤหาสน์จนเดินทั้งสองตกอยู่ในความเงียบอยู่นาน จู่ๆ ผู้เป็นน้องก็พูดแทรกทำลายความเงียบขึ้น...



"พี่...ไปอยู่ที่สวนดับร้อนเถอะ" เป็นการชวนจากบุรุษผมขาว ร่างสูงอีกคนก็ไม่ได้ขัด ก็พยักหน้าแล้วเดินตามไป...ระหว่างเดินอยู่ในสวนก็คิดโน่น คิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย…จนทั้งคู่เดินไปถึงสวนที่อยู่หลังคฤหาสน์ เป็นสวนที่จัดแต่งอย่างร่มรื่น ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด มีน้ำพุเล็กๆอยู่กลางสวน แล้วใต้ต้นไม้ใหญ่ก็มีโต๊ะกลมสำหรับมานั่งดื่มชา...



"นี่ๆ...ที่ม๊าบอกว่าจะมีเด็กมาที่นี่...แล้วเมื่อไหร่จะมาล่ะเนี่ย" บุรุษผมขาวเดินไปนั่งที่โต๊ะกลม ในมือหยิบมาชเมลโล่ขึ้นมานั่งทานอย่างเคย ดวงตาสีอเมทิสต์จ้องมองอีกฝ่ายที่เดินไปเล่นอยู่ที่บ่อปลาที่อยู่ข้างๆน้ำพุ
"ไม่รู้สิ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ...คงจะมาเย็นๆล่ะมั่ง~" ผู้เป็นพี่ชายตอบอย่างปัดๆ สายตาจับจ้องผืนน้ำที่มีลูกปลาแหวกว่ายไปมา ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง
"เอาแต่มองปลาที่เลี้ยงใบบ่อ...ชาตินี้จะหาแฟนได้เหรอพี่~" ความเจ้าเล่ห์และความกวน Teen นี่...ในคฤหาสน์หลังนี้คงต้องยกให้เบียคุรันเป็นอันดับหนึ่งเลยทีเดียว...นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนตวัดมองน้องชายของตนด้วยสายตาค้อนๆ
"เรื่องของพี่น่ะ!!!!"
"เอ่อนี่...." จู่ๆเสียงกดกริ่งหน้าคฤหาสน์ก็ดังขึ้น สามารถเรียกร้องความสนใจให้เบียคุรันและจ๊อตโต้ได้อย่างมาก ร่างสูงสองร่างกำลังจะเดินไปที่หน้าบ้าน เพื่อไปดูว่าใครมาหา ก็พบเด็กรับใช้ไปเปิดประตูดูเสียแล้ว...



"ใครมาหาหรอบาจิลคุง?" เสียงของจ๊อตโต้ทำให้บาจิลรีบหันมาก้มหัวทำความเคารพให้ทันที
"คือว่า เด็กที่นายหญิงบอกว่าจะมาทำงานนะครับ คุณชาย"
บาจิลหันไปมองเด็กชายที่แบกสัมภาระสำหรับย้ายมาทำงานที่นี่ เด็กชายวัยไม่น่าจะอายุถึง20ปี ดวงกลมโตสองสีเหมือนอัญมณีล้ำค่า เรือนผมสีไพลินซอยสั้นประบ่า ใบหน้าหวานเหมือนเด็กผู้หญิง...ทั้งเบียคุรันและจ๊อตโต้ต่างมองตาไม่กระพริบ บาจิลมองเจ้านายของตนด้วยท่าทางขันๆ ก็แหม...ทั้งจ๊อตโต้และเบียคุรันอายุเพียง18และ19ปี เท่านั้นเองนี่นา แถมยังโสดสนิท ก็ไม่แปลกที่จะสนใจคนน่ารักๆ...


"คือว่า...ผมเพิ่งมาใหม่...ชื่อ...โรคุโด มุคุโร่ครับ" เด็กชายรีบกล่าวทักทายคนที่ตนต้องมาทำงานรับใช้ทันที พร้อมแนะนำตัวเสร็จศัพท์
"นี่มุคุโร่คุงอายุเท่าไหร่เนี่ย?" บุรุษผมขาวเอ่ยถาม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ในมือยังคงถือห่อขนมมาชเมลโล่ที่พึ่งกินหมดไปเอาไว้อยู่


"ผมอายุ14ปีครับ..." เด็กหนุ่มตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมแต่อย่างใด ดวงตาสองสีเหล่มองชายร่างสูงทั้งสอง...ในตอนนี้ความคิดของเบียคุรันและจ๊อตโต้ สองพี่น้องต่างคิดตรงกันว่า...เด็กคนนี้น่ารักเกินจะมาเป็นเด็กรับใช้!!!
"งั้นคุณชายครับ...ผมขอพามุคุโร่ไปที่พักก่อนนะครับ" บาจิล กล่าวลาผู้เป็นนายแล้วพามุคุโร่ไปที่ ที่พัก สายตาของสองพี่น้องมองตามแผ่นหลังบางตาไม่กระพริบ


"ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก..."
"นั้นสิน้าพี่~" และสองพี่น้องก็ยังคงเพ้อกันไม่เลิก...



--------------*********---------------***********---------------



ตามทางเดินมุคุโร่เดินตามบาจิลมาตลอดทาง ตั้งแต่เข้ามาเขาแถบทำอะไรไม่ถูก เพราะเขามองข้าวของแต่ละชิ้นในที่แห่งนี้...ต้องเกินหลักแสนขึ้นแน่ๆ เมื่อเดินจนถึงห้องพัก บาจิลก็พาเข้ามาภายในห้องพักขนาดค่อนข้างกว้างสไตล์ยุโรป…เด็กชายตะลึงกับห้องที่ตนต้องมาพักอาศัย สายตากวาดมองรอบห้อง ในใจมีคำถามพุดขึ้นมาทันที...นี่ใช่ห้องของเขาจริงๆเหรอ นี่มันเกินไปสำหรับเด็กรับใช้นะเนี่ย...
"เอ่อ...ห้องนี่มันใหญ่เกินไปรึเปล่าครับ? ผมก็แค่เด็ก..."ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ .. บาจิลก็ยกมือห้าม ส่ายหน้าไปมาน้อยๆ



"อย่าพูดอะไรเลยนะครับ...คุณชายเขาสั่งให้คุณพักที่ห้องนะครับ...."


"เอ๋..?"
"เอาเถอะ อย่าปฏิเสธน้ำใจคุณชายเขาเลยครับ อยู่ไปก่อนถ้าไม่ชอบใจค่อยบอกผมก็ได้" ร่างบางรวบสัมภาระในอ้อมกอดแน่นขึ้น พยักหน้าตกลง "ครับ.." ... เพราะไม่อยากจะปฏิเสธน้ำใจจึงตอบตกลงไป แม้จะอึดอัดที่ต้องมาอยู่ในที่หรูหราแบบนี้
"งั้นจัดห้องไปก่อนน้า ผมจะไปบอกคุณชาย" บาจิลบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป...มุคุโร่เองก็เริ่มเก็บสัมภาระของตนให้เข้าที่.........
........

.......

......

....

...

..


เวลาผ่านไปร่างบางก็จัดข้าวของของตัวเองเข้าที่ แต่ก็ยังไม่เรียบร้อยดี...
โครม!
มีเสียงบางอย่างล้มดังโครมคราม ทำให้มุคุโร่ละสายตาจากการเก็บของ ..ใบหน้าหวานหันไปมองประตู.. เสียงดังโครมครามเริ่มดังขึ้นๆ ราวกับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนร่างบางนึกใจสั่น..
ปัง!



"หวา!"
จู่ๆ ประตูก็เปิดออกอย่างแรง ทำให้เกิดลมพัดมาวูบใหญ่ ทำเอากระดาษที่อยู่ในห้องอยู่แล้ว ปลิวกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง ...มุคุโร่จึงจำต้องละมือจากการเก็บสัมภาระมาไล่เก็บกระดาษแทน


"มุคุโร่คุง~!!" เสียงทุ้มดังขึ้น...ทำให้มุคุโร่ต้องละสายตาจากการเก็บกระดาษ...ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่
"คุณ..." เด็กชายอุทานออกมาด้วยความตกใจเล็กๆ ชายหนุ่มเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์คนที่เขาเจอเมื่อครู่นี่...เอ..ชื่ออะไรนะ..?
"ฉันชื่อเบียคุรัน" พูดพลางส่งยิ้มกว้างให้ มือใหญ่ดึงห่อของขวัญผูกริบบิ้นสีฟ้าสดใสที่เอาซ่อนไว้ทางด้านหลังออกมา


"อ่ะ ..ให้"
"ให้.. ผมงั้นเหรอ" มุคุโร่ชี้นิ้วมายังตนเอง ทวนคำราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"ใช่~" กล่องของขวัญถูกยัดลงในมือเรียว ก่อนคนให้จะส่งยิ้มกว้างให้อีกคราก่อนผลุนผลันออกจากห้องไปทันที



ปัง!
เสียงปิดประตูดังลั่น ทำให้ลมพัดมาอีกวูบใหญ่ ทำเอากระดาษที่เกลื่อนกลาดปลิวกระจายจนเละเทะกว่าเดิม..มุคุโร่หลับตาปี๋..พลางคิดในใจว่า...คนบ้านนี้มันปิดประตูเบาๆกันไม่เป็นรึไง...คิดพลางเมียงมองของขวัญที่ได้มา ..ร่างบางนึกสงสัยจึงแกะห่อดูเมื่อเห็นของที่อยู่ข้างใน...



"อะ..อะไรเนี่ย!!" เขาหลุดโวยวายออกมาทันที มือเรียวค่อยๆหยิบสิ่งของที่อยู่ข้างในออกมา...พอคลี่ออก...ปรากฏว่า...มันเป็นชุดเมดสีฟ้าขาว!!! สายตามองดูชุด พลางพลิกชุดกลับไปกลับมาดูให้เห็นกันชัดๆ เห็นกันจะๆ!!...นี่มันชุดเมดหนิ!!!!!!



แปะ..
กระดาษโน้ตใบเล็ก สีขาว..ร่วงลงมาอยู่แทบเท้าเด็กหนุ่ม...มุคุโร่ก้มตัวลงไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน




ไว้ฉันจะหาชุดน่ารักๆ กว่านี้มาให้น้า มุคุโร่คุง~ ทนใส่ๆ ไปก่อนนะ~
ลงชื่อ...เบียคุรัน



..แบบนี้..
คิดพลางก้มลงมองชุดเมดในมืออีกที...
..ก็หมายความว่าให้เขาใส่ไอ้ชุดบ้านี่อ่ะดิ!!!


..............

……..

……

…

..

.


บุรุษผมขาวเดินออกมาจากห้องของเด็กหนุ่มด้วยทีท่าร่าเริง เมื่อเดินกลับมาถึงห้องของตนและพี่ชายตน ก็เดินไปนั่งข้างกับจ๊อตโต้ ทีท่าที่ร่าเริงเกินเหตุของเบียคุรันทำเอาอีกฝ่ายต้องทักถามด้วยความสงสัย


"ทำไมนาย.. ดูอารมณ์ดีจังเลย"


"ไม่~ มีอะไรหรอกน้าาาา แค่ไปทำอะไรสนุกๆมาเอง" ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ทำให้ชายหนุ่มยิ่งสงสัย
"เหรอ~...เออ เดี๋ยวมา! ฝากไปเก็บหนังสือหน่อย" ร่างสูงโยนหนังสือให้ผู้เป็นน้องชาย...แต่จะเรียกว่าไงดี ตอนที่เขาโยน...ดันโยนสูงเกินไปเลยกระเด็นไปโดนหัวของบุรุษผมขาวเต็มๆ


โป้ก!!!!!!
จ๊อตโต้ไม่สนใจจะหันกลับมามองเบียคุรันเลยแม้แต่น้อย ได้แต่เดินตัวปลิวออกจากห้องของตนเองไป



ปัง!!

"ไอพี่บ้า!!!! จงใจให้โดนป่ะเนี่ย!!!! เจ็บ~ อูย..." เจ้าของเรือนผมสีขาวบ่นพึมพำอยู่คนเดียว พลางเอามือกุมหัวตัวเองที่เมื่อกี้โดนสันหนังสือกระแทกเข้าไปเต็มๆ
.. .เง้อ~ คอยดูเถอะ!! แค้นนี้มีชำระแน่!! แต่...ตอนนี้ผมเจ็บหัวววววววว~~~~~....
..............
……..
……
…
..
.

"เอ๋...อยู่แถวๆนี้ล่ะมั่ง~" เจ้าของเรือนผมสีทองนัยน์ตาสีฟ้าเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของร่างบางเจ้าของเรือนผมสีไพลิน...จ๊อตโต้เคาะประตู เป็นการขออนุญาตเจ้าของห้อง


ก๊อกๆๆ
"ครับ!!" เสียงหวานดังขึ้น พร้อมกับเดินออกมาเปิดประตูในสภาพ...ชุดเมดสีฟ้าขาว มีลูกไม้ประดับรอบชายกระโปรง มีริบบิ้นประดับอยู่ที่คอเสื้อ ที่คาดผมเมดลูกไม้มีริ้วๆริ้บบิ้นสีฟ้าอ่อนสลับขาว...ใบหน้าหวานขึ้นสีจัด ..เขิน..จนแทบจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีแต่ก็ทำไม่ได้


"...เอ่อ....มุคุโร่คุง...ชุด..." ร่างบางเอาแต่ก้มหน้างุดๆ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาเยี่ยม ใบหน้าหวานซับสีเลือดอย่างเห็นได้ชัด จนร่างสูงอดที่จะหัวเราะเบาๆ ไม่ได้...

"คือว่า...ผมโดนคุณ..."
"คุณเบียคุรันบังคับให้ใส่ครับ..."
ร่างบางพูดออกไปหมดเปลือก จ๊อตโต้มองด้วยความอึ้งๆ...หึหึ ทำได้ดีมากไอน้องชายที่น่ารัก...ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน


"อ้อ...ฮ่าๆ ใส่ไปเถอะนะ เข้ากับเธอดีออก"
"อะไรกัน!!...คุณ...คุณ...คะ...คุณ...เอ่อ............." เด็กชายกำลังจะสวนกลับแต่ต้องหยุดกึก...เพราะเขายังไม่รู้ชื่อคนคนนี้เลยนะสิ
"จ๊อตโต้~"
"ครับ...คุณจ๊อตโต้" มือบางเชิญให้ร่างสูงเข้ามานั่งในห้องก่อน ขายาวก้าวเข้าไปนั่งบนเตียงนุ่มในห้องนี้ พลางกวาดสายตาไปรอบๆห้อง...จัดห้องน่ารักสมกับตัวเลยนี่ มุคุโร่คุง~


"ว่าแต่...ผมต้องใส่ชุดนี้จริงๆเหรอ" มุคุโร่พยายามออดอ้อน คนที่เป็นนายด้วยท่าทีที่น่ารักและเอ็นดู ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองร่างบางอยู่ครู่หนึ่งก่อนนึกอะไรดีๆออก...หึหึ เด็กคนนี้ต้องของชั้นเฟร้ยยย ไอน้องเบียเอ๋ย...
"นี่~ มุคุโร่คุงมานั่งบนเตียงสิ" พูดไปพลางเอามือตบบนเตียงให้ไปนั่งข้างๆตน
"...มะ...ไม่ได้หรอกครับ ผมแค่เด็ก.. เฮ้ย!!" ไม่ทันจะเอ่ยจบ มือแกร่งฉุดร่างบางให้ขึ้นมานั่งบนตักของตน พลางเอามือโอบเอวบางเอาไว้ กันไม่ให้หนีไปไหน


"หืม~ แล้วไงหรอ นั่งบนตกของชั้นออกจะสบายน้า~" สถานการณ์ล่อแหลม ร่างบางดินขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของจ๊อตโต้ แต่ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่เหมือนจะถูกกอดแน่นขึ้นเท่านั้น
"ปะ...ปล่อยผมสิครับคุณจ๊อตโต้!!!"
"ไม่มีทาง~ ตัวมุคุโร่คุงเนี่ย..นุ๊มนุ่ม~"


"คุณจ๊อตโต้! ปล่อยผมเถอะครับ!!" ไอคุณชายคร้าบบบ คุณเมารึเปล่า!!!! ปล่อยผมน้า!!!! มือบางพยายามแกะมือใหญ่ของร่างสูงให้ได้ แต่ดูท่าจะไม่เป็นผล
จุ๊บ!!!
"ทำตัวน่ารักอีกสิ...ชั้นจะได้ทำอะไรกับเธอมากกว่านี้!!!"...อ้ากกกกกก! คนบ้านนี้มันสโตรเกอร์กันทั้งบ้านรึไง!!!!!!!!!!! ร่างบางกรีดร้องอยู่ในใจ ตัวเองยอมทำตัวสงบเสงี่ยมไม่ดิ้น ไม่ทำตัวน่ารัก?...และอยู่นิ่งๆให้คนข้างหลังกอดเอาไว้แบบนั้น


"หึ...ชุดเมดของเธอน่ะ.."
"ทำไมเหรอครับ...มันไม่เข้ากับผมใช่มั้ยล่ะครับ" จ๊อตโต้สายหน้าไปมา เป็นเชิงบอกว่า ...ไม่ใช่ซะหน่อย...
"อ้าว?...แล้ว"...ใบหน้าคมเลื่อนมาบริเวณหูพลางกระซิบบอกกับเจ้าตัวเบาๆ..


"ชุดเมดของมุคุโร่คุง....ทุก1อาทิตย์ต้องเปลี่ยนแบบน่ะ อ่อ!สีด้วย จะได้ไม่ซ้ำซาก ไม่จำเจ"


.....!!!


"ฮ่ะๆ ก็ตามนั้นนะมุคุโร่คุง" มือแกร่งยอมปล่อยจากเอวบาง ขายาวลุกขึ้นยืนกำลังจะออกจากห้องไปแต่ไม่ลืมที่จะย้อนมาหอมแก้มร่างบางอีกทีนึง...ใบหน้าหวาดซับสีเลือดจางๆทันที



"ไปน้า~ แล้วเจอกันใหม่~"
เมื่อจ๊อตโต้ออกไปจากห้องแล้ว มุคุโร่ล้มตัวนอนลงกับเตียงนุ่มทันที...ในหัวคิดอย่างเดียวเลยว่า...ผมคิดถูกคิดผิดที่มาทำงานที่คฤหาสน์แห่งนี้!!!!!!!!!! ทำไมคุณชายบ้านนี้ถึงแปลกๆทั้งคู่เล้ยยยยยย…นั่งๆนอนๆ จนพึ่งคิดได้ว่า ตั้งแต่มาที่นี่...เขายังไม่ได้เริ่มทำงานอะไรเลย เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องเพื่อไปหาบาจิล เขาเดินไปที่ห้องครัวเพื่อจะเจอคนที่ตนหา แต่ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป มุคุโร่แอบแง้มๆดูก่อน เมื่อเจอคนที่ตามหาอยู่ก็แอบอยู่หลังประตูเหมือนเดิม

..............

……..

……

…

..

.

"บาจิลคุง ..เอ่อ.. มีช่วยอะไรให้ผมมั้ยครับ?" บาจิลหันมองไปทางต้นเสียงแต่ไม่ยักกะเจอคนพูด...นัยน์ตาสีฟ้ากวาดมองหาคนพูดจนทั่ว...นึกคุ้นในน้ำเสียงหวานๆ นั่น...ตอนแรกคงหูฝาดไป เลยลงมือหันผักต่อ...
"มุคุโร่เหรอ?" แค่ถามลอยๆออกไป แต่กลับได้เสียงตอบรับกลับมา


"ครับ.. "


"...?"เจ้าของดวงตาสีอความารีนหันไปตามต้นเสียงที่อยู่หลังประตูห้องครัว เขาสังเกตเห็นชายกระโปรงสีฟ้า เพราะบางประตูที่แง้มอยู่หน่อยๆร่างเล็กเห็น จึงก้าวเท้าเข้าไปดู เมื่อเปิดประตูก็พบ...มุคุโร่ในสภาพชุดเมดสีฟ้าขาว


"เอ่อ...มุคุโร่?"


"อ๊ะ! ..พอดีว่าผม...โดนคุณชายสั่งให้ใส่นะครับ!!" อีกฝ่ายยังไม่ทันจะเอ่ยถามอะไร มุคุโร่ก็ชิงตอบให้หมด
"ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่ครับ" เด็กหนุ่มเบี่ยงหน้าหลบไปอีกทางทันที...หน้าแตกหมอจะช่วยรับเย็บมั้ยคร้าบ แถมผมก็ร้อนตัวอีกต่างหาก...ก่อนที่มุคุโร่อาจจะแก้เขินด้วยการหาอะไรสักอย่างมาทุ่มใส่เขา...บาจิลรีบยื่นม้วนกระดาษม้วนหนึ่งให้ร่างบางทันที…มุคุโร่รับมาด้วยความงุนงง?


"งานวันนี้น่ะครับ" ก่อนจะรีบขอตัวกลับไปหันผักเหมือนเดิม...เขาคลี่กระดาษเพื่ออ่านข้อความข้างใน
"นะ..นี่มัน.." เสียงหวานอุทานขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง..



ถึง มุคุโร่ที่น่ารักของผม~
หลังจากได้อ่านกระดาษม้วนนี่แล้ว ช่วยไปหยิบโหลมาชเมลโล่ในห้องครัว...แล้วเอามาให้ผมที่ห้องหน่อยน้า~

เบียคุรัน (ที่น่ารักของเธอ~)





และเมื่อสังเกตดีๆจะพบม้วนกระดาษอีกใบที่ซ้อนอยู่ข้างหลังม้วนกระดาษแผ่นแรก...ข้อความข้างในระบุไว้แบบนี้






ถึง...เมดที่แสนน่ารักของผม..

ผมไม่ต้องการอะไรหรอกครับ...เอาโหลมาชเมลโล่ให้เจ้าเบียเสร็จ ช่วยหอบความน่ารักของมุคุโร่คุงมาหาฉันที่ห้องหน่อยน้า~

..รัก ..จ๊อตโต้ (ที่รักของเมดมุคุโร่จัง~)






..การอ่านข้อความเสร็จสิ้น...




"อ้ากกกกกกกก นี่มันอะไรกัน!!!!!!!!" ร่างบางโวยวายอยู่ในห้องครัวโดยไม่เกรงใจอีกฝ่ายที่ยืนหันผัก พลางแอบขำ ขาเพรียวเดินวนไปวนมาในห้องครัว แล้วบ่นนั้น บ่นนี่...สุดท้าย เจ้าตัวก็เดินไปหยิบโหลมาชเมลโล่แล้วก็เดินไปที่ห้องของ คุณชายจอมเจ้าเล่ห์ทั้งสอง…บาจิลมองตามแผ่นหลังบางจนลับตา แล้วหลุดหัวเราะออกมา...
“ฮ่ะๆ แข่งกันได้ทุกเรื่องจริงๆสินะ…” แต่ก็ยังไม่วายเหน็บแหนมคุณชายทั้งสองของตน...





------------*********---------------*************--------------------TBC


หวัดดีค่า~
โคมุนะคะ ยินดีที่รู้จักนะ
ยังไงก็ขอฝากฟิคเรื่องแรก? ที่แต่งคู่กับเพื่อนด้วยนะคะ^^
(พดดีว่าใช้ชื่อร่วมกันไปเลยน่ะค่ะ แหะๆ)
ไม่ว่ายังไงก็ช่วยติชิมด้วยนะ>w<